Onze peuter groeit op met een hond. Dat is echt haar maatje en een voltallig onderdeel van ons gezin. Opa en oma hebben ook twee honden. Bij deze broertjes is de leeftijd gaan tellen. Steeds grijzer, steeds gebrekkiger. Van de week heeft één van de broertjes zijn laatste adem uitgeblazen. Hoe ga je om met kinderen en de dood van een hond?

Lees ook: “De liefde van een grijpgrage hond

Het overlijden van een hond

Het hondje werd al een tijdje zichtbaar zwakker. Hij zakte door zijn pootjes, zijn lichaam verschrompeld door atrofie. Hij kon niet meer op staan. Zijn ogen staarden in het niets en zijn hartje klopte snel. Mijn schoonouders hebben hem voor de laatste keer uit huis moeten tillen, een zwaar moment. Ze konden ervoor kiezen om hem langzaam te laten sterven, maar dit zou nog wel een paar dagen kunnen duren. Ze kozen voor een spuitje. In twee korte, doch langdurige minuten op zijn vertrouwde kleedje, vertrok hij richting de hondenhemel. Zijn broertje ligt thuis op dit kleedje, met de lege hondenriem ernaast.

Lees ook: “Onze huisregels met een grote hond en kleine baby

Hoe ga je om met kinderen en de dood van een hond?

Of het nou om een mens gaat of een dier, iemand ontbreekt. En dat is een verlies. Kinderen rouwen ook. Ze vangen meer op dan wij denken en ik denk dat het ook voor hun belangrijk is om het rouwproces te ondergaan. Kinderen jonger dan 5, begrijpen doodgaan nog niet. Zij gaan ervan uit dat het van voorbijgaande aard is. Steun kleine kinderen extra. Soms kunnen kinderen het dier nog een tijdje “zien”. Het klinkt zweverig maar ontkracht dit niet al te snel, het komt gewoon voor.

kinderen en de dood van een hond

Achtergrondinfo | Wat is het rouwproces?

“Rouw is het totaal van gevoelens, gedachten en gedrag dat ontstaat ten gevolge van het permanent missen van dierbare dingen of personen. Door op adequate wijze het rouwproces te doorlopen kan iemand weer een leefbaar evenwicht in de alledaagse werkelijkheid vinden.”

fase 1. Realiteit van verlies aanvaarden

Als een hondje er onverwachts niet meer is, dan kan een kind dit eerst niet geloven. Het dringt dan nog niet echt door. Gevoelens van ontkenning van het verlies worden afgewisseld met boosheid, verdriet en soms angst.

fase 2. pijn en verdriet meemaken

Kinderen zijn ook een beetje in de war, qua emoties. Ze kunnen ineens hard lachen en spelen en later in huilen uitbarsten. Soms kunnen ze zich schuldig voelen. “ik heb het hondje een keer geplaagd en nou is hij overleden”.

fase 3. het leven, zonder de overledene

De verwerking begint na een poosje en gaat geleidelijk met vallen en opstaan. Ieder kind doet dit op zijn eigen manier door herinneringen te koesteren of er veel over te praten.

fase 4. het een plekje geven

Soms verdwijnt het gemis geheel en soms ook niet. Het is belangrijk dat het dusdanig een plekje heeft gekregen dat het kind weer in staat is van het leven te genieten en aan andere dingen te denken.

Hoe vertel je een peuter dat iemand (bijv. een hondje dus) er niet meer is?

Wees eerlijk en vertel dat iemand er niet meer is. Door er omheen te draaien of iets te verzinnen, verwar je het kind. Je mag zelf ook heus je verdriet tonen dat is niet erg. Ik denk dat een kind dan juist leert, huilen hoort erbij en dit mag ook. Jij bent tenslotte het beste voorbeeld voor je kind.

Om schuldgevoelens te voorkomen kun je bijvoorbeeld vertellen dat er niets aan te doen was. Dat het komt omdat het hondje gewoon heel oud was. En dat het hondje het heel fijn vond dat ze laatst nog gespeeld hadden.

Ieder kind rouwt anders en een gedragsverandering zoals mindere concentratie, lusteloosheid of opstandigheid, is ook wel normaal. Laat je kind een beetje gaan en begeleid waar nodig. De een rouwt langer dan de ander, daar zit geen vaste tijd aan.

Hoe ga je om met kinderen en de dood van een hond?

Heb jij dit wel eens meegemaakt? Hoe verliep dat in jullie gezin en hoe heb je dat aangepakt?

Met een diepe zucht en pijnlijk hart vertelden wij dat Zoey er niet meer is. Hij is dood. Naar de hondenhemel. Dus morgen als je bij opa en oma bent, dan is Zoey er niet meer hè. Peutergirl: “Dood. Niet meer” toen draaide ze zich lachend om en speelde verder. De dagen daarna merken wij niks. Tja, volgens mij is ze écht te jong om het te begrijpen.. Lieve Zoey, je was een schatje op aarde en nu een mooie ster aan de heldere hondenhemel. 

Author

Tikje eigenwijze 30+er en moeder van dochter (7) en zoon (3) met co-ouderschap. Een denker, houd van creatief schrijven en luistert naar “het verhaal achter het verhaal”. De balans der dingen, haar struggle.

5 Reacties

  1. Anna (4) heeft al twee oma’s verloren en twee huisdieren zien vertrekken, maar zij heeft er nog totaal niet moeilijk mee gelukkig. Hoop niet dat dat wel zo is als ze vijf is. Op zich zijn we overal ook wel heel open over, hier in familie gebeuren nogal eens ‘gekke’ dingen en dat vindt ze ook heel normaal. Denk dat het ook scheelt dat wij er behoorlijk makkelijk mee zijn.
    …Lilian schreef als laatst…Wat kost een huishoudelijke hulp?My Profile

    • Lori Reply

      Ja, ik denk ook dat je er beter “makkelijk” mee kan om gaan en er niet teveel om heen draaien. Wat een verschil hè tussen kinderen, hoe zij reageren op de dood van een familielid.

  2. Mijn oudste was net 2,5 toen de hond stief.
    Hij heeft het er héél moeilijk mee gehad.
    De riem heeft hier héél lang nog gehangen, die mocht ik niet wegdoen.

    Hij verteld er nu (hij is 5) nog ooit over!

    Nu ligt er een overgrootmoeder, waar hij erg close mee is, in het ziekenhuis. Ze is 92 en het ziet er niet zo goed uit…
    Ik heb best wat schrik over hoe hij (en de andere kindjes) gaan reageren als het zover is.
    …Ilse van Kreanimo schreef als laatst…Voed je kind op, alsjeblieft.My Profile

    • Lori Reply

      Heftig 🙁 ik denk dat als het over onze eigen hond ging, het ook veel erger was geweest! Sterkte met jullie overgrootmoeder… knuff!

Schrijf een reactie

CommentLuv badge