Momenteel ben ik veel bezig met zelfberusting, zelfzorg en zelfontwikkeling. Of hoe ik het ook moet noemen. Na mijn burn out, reis door Europa en nu natuurlijk de scheiding, schommelen mijn gevoelens tussen bevrijding en verwarring. Ik wil Lori met Lori. Maar who the fuck is Lori, denk ik soms …  Ik probeer mezelf te begrijpen en doorgronden. Ik wil zo graag nog wat stapjes maken, waardoor ik dichter bij mezelf kom. Maar wat weerhoud mij ervan om mezelf te zijn? En één van die dingen is denken voor anderen. Ja. Ik denk vaak meer aan anderen dan aan mijzelf, waardoor ik soms dingen niet zeg of anders verwoord, dan dat ik eigenlijk vind. Dikke, vette valkuil.. Ik wil iemand niet kwetsen, maar eigenlijk doe ik het dan juist! Hoe zit dit precies? Een kijkje in mijn complexe gedachtegangen.. En ja, ik moet het ook gewoon even kwijt 😉

Iemand anders moedwillig kwetsen

Hoe kom ik op dit onderwerp? In mijn dagelijkse Bloglovin’ mailtje, valt mijn oog op een stukje van Shirley getiteld: “Waar ben ik het meest trots op geweest dit afgelopen jaar?”. Bij mezelf vind ik trotse gevoelens soms lastig te ervaren, omdat ik altijd wel wat kan verzinnen wat beter is. Of dat iemand anders het beter doet dan ik. Ik ben dan ook benieuwd hoe een mede mamablogger dit ziet bij haarzelf. Ik klik op de zin en lees het plezierige stukje met een glimlach tot ik kom bij de reacties.

“Op gewicht gebleven?? Volgens mij zitten er wel wat kilo’s bij bij jou? Geeft niks, maar wel eerlijk blijven”

en

“Je bent gewoon ongezond dik! Je had je beter kunnen focussen op afvallen in plaats van op gewicht blijven”

Ehh. What?! Ik vind het zo knap als iemand positieve, trotse en dankbare gevoelens over zichzelf kan uiten. En dan krijg je gewoon BAM zulke lelijke reacties.

Maar is het kwetsen of is het eerlijkheid?

Dit gebeuren zit in mijn hoofd een beetje door te sudderen, vooral die reacties. Want wat zou IK doen? Stel dat iemand trots is op zichzelf, dan zou ik dat beamen. Daarmee geef ik de ander een goed gevoel. Maar stel nou dat ik (zoals deze reacties) iets anders vind. Dan zou ik dit heel moeilijk vinden om te zeggen. Ik zou ervoor kiezen om mijn mond te houden. Ik vind het niet aan mij om iets negatiefs te zeggen, want ik vind het vreselijk om iemand anders te kwetsen.

Maar… ben ik dan wel eerlijk? Mijn mening doet er ook toe. Door mijn eigen mening te uiten, ook als deze anders is, of misschien wel negatief, uit ik mezelf. Dan ben ik mijzelf. En als ik dingen voor mezelf houd, dan cijfer ik mezelf in feite weg. Volg je me nog?

Laten we even in dit voorbeeld blijven en stel dat ik iemand dus ongezond dik vind, zoals die reactie. Dan is dat hoe ík de wereld zie. Mijn waarheid. Als ik dit uit, uit ik mijzelf. Ik hoef me niet in allerlei bochten te wringen door er om heen te draaien, alleen maar omdat ik dénk, dat ik die andere persoon misschíen wel kwets. Want als Shirley in dit geval trots is op zichzelf, dan is dat gewoon háár waarheid en maakt het verder niet uit wat anderen vinden.

Mijn valkuil: denken voor anderen!

Oké, nu even los van dit voorbeeld. Mijn supergrote valkuil is dus, dat ik heel snel voor anderen denk. Ik DENK dat als ik iets (negatiefs?) zeg, dat ik de ander kwets. Hierdoor zal ik me stil houden. En hierdoor voel ik mij verwijderd van mijn zelf.

Ik DENK dan… dat ik lief en positief naar anderen ben door dingen niet uit te spreken. Maar in feite verloochen ik mezelf. En lieg ik tegen de ander. Ik vind dit een beetje kut klinken, alsof ik ineens een supergrote leugenaar ben en dat raakt me. Juist omdat ik eerlijkheid als zo’n groot goed zie. Maar ik struggle nu gewoon met mijn mening, waarheden en de VOORAL balans daarin.

Pff… zelfontwikkeling is soms nogal confronteren. Dit stuk vind ik ook echt lastig om te schrijven, omdat ik het zelf nog niet helemaal snap of begrijp waar ik heen wil.

Ben ik zelf bang wat anderen van mij vinden?

Een logische vraag als gevolg op deze kwestie. Ben ik zelf bang wat anderen van mij vinden?

Als ik een eigen keuze maak, neem bijvoorbeeld de stap dat ik wilde scheiden, dan zullen daar altijd (negatieve) reacties op (kunnen) komen. Maar hier sta ik echt achter. Ik kan andermans mening dan redelijk naast me neerleggen. Toch merk ik ook mijn verwarring op, wanneer iemand hier een sterke mening over heeft. Ik ga dan gauw aan mezelf twijfelen. Heb ik wel de goede keuze gemaakt? Ik merk ook dat andermans mening algauw overheerst op de mijne. Waarom? Hmm.. omdat ik in de kern toch wel een onzeker vogeltje ben soms 😉

Ander puntje. Ik ben nu aan de pil, en heel erg bang dat ik terug zak in depressieve periodes. Nu was ik vanochtend echt verdrietig en een beetje radeloos. Ik trek me dan terug om dit eerst met mezelf uit te zoeken, voordat ik het bespreekbaar maak met een ander. Want ik wéét namelijk niet waarom ik me zo voel. En omdat ik daar (nog) geen logisch antwoord op kan geven, wil ik een ander daar niet mee lastig vallen. Ik ben bang dat iemand mij een aansteller vindt. Wederom.. denken voor anderen..

Waarom denk ik altijd zo complex over dingen… En ik wijd een beetje uit. Tja. That’s me 😉

Niet meer denken voor anderen

Het voelt ook dubbel. Want enerzijds ben ik best een sterke persoonlijkheid met eigen manieren en een eigen kijk op dingen. Maar ik vind het dus vooral lastig wanneer ik DENK dat ik mogelijk iemand kan kwetsen met mijn mening. Maar ik wil niet meer denken voor anderen, al gaat dit vaak automatisch en vind ik het best lastig om af te leren.

Om terug te komen op de kern. Ik wil dus vaker “spreken”. Mijn mening. Mijn ik. Niet eerst denken, analyseren, het juiste antwoord formuleren en dan ergens mee komen. Maar gewoon recht uit mijn hart op het moment. Maar ik ben bang. Bang voor te negatieve uitingen, of dat ik te snelle conclusies trek. Of dat ik iets zeg waardoor ik mezelf ineens in de problemen breng. Het heeft, denk ik, ook een beetje te maken met de controle te verliezen.

Ik hoop gewoon door te ervaren, met dingen gewoon zeggen, vertrouwen te krijgen en hierdoor weer een mooi stapje dichterbij mezelf te maken. De juiste balans komt daarna wel. Maar ja.. ik ben wel een beetje bang. Oefening baart kunst, i guess. Zachtaardig zijn voor mezelf. Alles in stapjes.

Balans in de waarheid

Tot slot nog even over die balans. De haatreacties zijn natuurlijk wel een heel extreem voorbeeld. Ik vind namelijk niet dat je overal op hoeft te reageren. Er is een groot verschil tussen moedwillig kwetsen en je eigen mening uiten. Maar aan de andere kant.. Moet ik wel een juiste balans in mijn waarheid creëren? Of is mijn mening gewoon mijn mening. Zonder nuances? Complex.. complex.. 😉

Goede tip van Angelique: lees eens over “denkfouten”. Dit gaat over doemdenken, zwartwit-denken, toekomstvoorspellend denken en gedachtelezen. En wat je eraan kunt doen. Uit het boek: “De kleine cognitieve gedragstherapie voor dummies”

Herken jij deze struggles met je mening? Wat maakt nou dat je iets makkelijk zegt of juist voor je houdt? En hoe vind je hierin een mooie balans? Help me out! Liefs X

Author

Tikje eigenwijze 30+er en moeder van dochter (7) en zoon (3) met co-ouderschap. Een denker, houd van creatief schrijven en luistert naar “het verhaal achter het verhaal”. De balans der dingen, haar struggle.

4 Reacties

  1. Deel twee ????

    Goed logisch en praktisch dus dat we ons iets aantrekken van de mening van anderen. Dit geeft soms ook goede nieuwe inzichten en soms is het ook prima je standpunt te veranderen, dat maakt je een flexibel en ruimdenkend persoon.
    Succes met dit proces, ik herken het. Maar lieve Lori jij komt er wel ????

  2. Tja lastig onderwerp maar kijk er een beetje anders naar dan hoe jij het nu ziet. Allereerst vind ik het niet uiten van je (ongevraagde) mening zeker niet betekenen dat je niet eerlijk bent tegenover jezelf. Ik heb een hele duidelijke mening over heel veel zaken die ik lang niet altijd uit. En over het algemeen voel ik heel goed aan wat een ander mogelijk kwetst of gewoon niet boeit. Dat zegt iets over mij als persoon, nml dat ik empatisch ben en voor anderen doorgaans prettig in de omgang. Dit betekend niet dat ik niet bij mijn ware ik blijf. Ik heb het simpelweg niet nodig om een ander van mijn standpunt te overtuigen. En verder denk ik dat het heel logisch maar ook heel praktisch

  3. Ik vind ten pas en onpas je eigen mening geven als het niets toevoegt of niet opbouwend is onnodig. Als het je gevraagd wordt kan je perfect kritiek geven maar doe dit opbouwend met voldoende respect voor de ander. Lukt perfect, maar het vraagt oefening. Wat mij daarbij hielp is me inlezen over onvoorwaardelijke communicatie.

Schrijf een reactie

CommentLuv badge